Veranderen van houding

Alweer enkele maanden geleden werd er een beroep gedaan op de inwoners van Nederland. “Help de slachtoffers van de hongersnood in Afrika”. Er werd ons gevraagd om geld te doneren voor het goede doel. Je hebt dat toen wel of niet gedaan, maar wat je ook hebt gedaan, het is gepaard gegaan met een bepaalde houding. Over die houding zou ik het graag even willen hebben, omdat dat voor mij alles met Aikido te maken heeft.

Een houding is iets anders dan een mening. Het is heel goed mogelijk om ergens géén mening over te hebben. Het is echter niet mogelijk om géén houding te hebben ten aanzien van iets dat bestaat in je leven. Over het algemeen zijn we ons meer bewust van onze mening dan van onze houding. Zou je bijvoorbeeld de volgende vraag kunnen beantwoorden: Wat is je houding (dus niet je mening) met betrekking tot doneren ten behoeve van het verminderen van hongersnood? Heb je een open houding, of is hij meer gesloten? Ben je nieuwsgierig en alert of eerder ongeïnteresseerd en afwezig? Lastig hè. Je mening is waarschijnlijk veel duidelijker dan je houding.

Een tweede vraag die ik zou willen stellen is deze: Wil je eens proberen om je houding voor even te veranderen? Heb je een open houding, wil je die dan even veranderen in een gesloten houding? En andersom, heb je een meer gesloten houding, wil je dan eens proberen om die te veranderen in een meer open houding? Je zult merken dat het aannemen van een open houding aanvoelt als ontspanning en, als het goed is, het openen van een deur. Het aannemen van een gesloten houding voelt meer aan als het sluiten van een deur. Pas als je beide houdingen (deur open en deur dicht) hebt geprobeerd kun je beslissen welke voor jou het beste aanvoelt. Doe je de deur open naar de mensen in Afrika of niet? Ben je in hen geïnteresseerd, of niet? Dit staat verder los van je besluit om wel of niet te doneren, of je mening over deze situatie. Een donatie gaat niet automatisch gepaard met een open houding.

Iedereen heeft een houding. Het is niet mogelijk om géén houding te hebben, maar ben je je daarvan bewust? Wissel je bijvoorbeeld vaak van houding gedurende de dag? Is je houding thuis anders dan op het werk? Je wordt dagelijks geconfronteerd met de houding van anderen mensen. Dat gebeurt binnen je gezin, op het werk, op straat. Je leven wordt hierdoor sterk beïnvloed, zoals ook je houding het leven van andere mensen beïnvloed, misschien wel veel meer dan je denkt. Je houding doet er toe. Ik denk zelfs dat hij veel belangrijker, want invloedrijker, is dan je mening. Ik wil dan ook een lans breken voor méér aandacht voor onze houding en mínder voor onze mening.

Hans de Win

Geven en ondersteunen

Tijdens de aikido-lessen bij Saam nemen de begrippen geven en ondersteunen een belangrijke plek in. Tijdens verschillende Ki-lessen in de afgelopen maanden hebben we het proces van geven en ondersteunen nader onderzocht. Welke houding vraagt het en wat betekent het voor de interactie tussen mensen? Wanneer start bijvoorbeeld het proces van geven en wanneer stopt het? Een van de oefeningen in dit kader is het gewicht van onze armen geven aan een ander. Dat blijkt lastig. Een andere oefening is elkaar zo bewust mogelijk een houten stok geven. De interacties in het proces van geven blijken ingewikkelder dan we denken. Het begint eerder dan we denken en het eindigt later.

Wanneer we het geleerde toepassen op oefeningen waarbij we de uitdaging steeds wat groter maken, blijkt dat we goed om kunnen gaan met de uitdaging zolang we kunnen blijven geven. Lukt dat niet, dan verliezen we de verbinding. We trekken ons terug of gaan de ander controleren. Tijdens de les blijkt dat ondersteunen en accepteren vormen zijn van geven. Er is eigenlijk geen verschil. Een mooi inzicht!

Ook het begrip ondersteunen hebben we nader onderzocht in verschillende Ki-lessen. Het is belangrijk verschil te maken tussen ondersteunen in materiële zin en in menselijke zin. In materiële zin is ondersteunen de last dragen en daarmee de verantwoordelijkheid voor een situatie. De poten van een tafel ondersteunen bijvoorbeeld het tafelblad. Zij dragen letterlijk het gewicht. Met ondersteunen in menselijke zin bedoelen we veel meer iemand helpen om zijn doel te bereiken, zonder de ander je wil op te leggen of te veel te sturen. Dat blijkt vaak moeilijker dan we denken.

Tijdens de verschillende oefeningen die we hebben gedaan bleek hoezeer we als mensen geneigd zijn om elkaar op een materiële manier te ondersteunen als we een ander willen helpen. We nemen gemakkelijk de verantwoordelijkheid over van degene die we ondersteunen en als we zelf ondersteuning vragen zijn we snel geneigd om die ander verantwoordelijk te maken voor de situatie.

Bewustzijnsontwikkeling

Jezelf ontwikkelen krijgt in onze maatschappij veel aandacht. Je zult dan ook niet snel iemand tegenkomen die persoonlijke groei en ontwikkeling onbelangrijk vindt. Je kunt jezelf op vele terreinen en op veel verschillende manieren ontwikkelen. Ontwikkelen van je bewustzijn is een bijzondere vorm van persoonlijke ontwikkeling. Het is waarschijnlijk de meest brede en diepgaande ontwikkeling die je als mens na kunt streven.

Bewustzijn is niks ingewikkelds. Iedereen heeft het, zij het niet in gelijke mate. Bewustzijn is eenvoudigweg beseffen dat je bestaat, dat je de wereld rondom je en jezelf kunt waarnemen. Bewustzijn geeft je grip op het leven. Hoe meer bewustzijn, hoe meer grip. Meer grip wil niet zeggen dat je bepaalt wat er in je leven gebeurt. Het wil zeggen dat je op een gezonde manier kunt reageren op de dingen die gebeuren in je leven en niet afhankelijk bent van een automatische manier van reageren.

Door bewustzijnsontwikkeling word je zelfverzekerder, leef je meer ontspannen (minder stress, minder fysieke klachten). Je bent daardoor stabieler en onafhankelijker en kunt grotere uitdagingen aan. Bewustzijnsontwikkeling vraagt, net als alle andere vormen van ontwikkeling, de wil en bereidheid om te veranderen. (Zie ook artikel over leren.)

Op zoek naar je beste zelf

Aikido is een manier om jezelf te ontwikkelen, om te leren. In het artikel “aikido en leren” kun je lezen over de drie stadia van leren: Verbeelding, houding en verhouding. “Op zoek gaan naar je beste zelf” staat voor een manier van zijn én een manier van doen die ons helpt om tijdens de les, maar ook daarbuiten, een correcte verbeelding en een correcte houding te verkrijgen in een bepaalde situatie.

“Op zoek naar je beste zelf” kun je splitsen in twee onderdelen: “Op zoek” en “je beste zelf”.

“Op zoek gaan” staat voor actief aanwezig zijn, voor nieuwsgierig zijn en gericht zijn op de toekomst, op wat komen gaat. Het zorgt ervoor dat je zintuigen op scherp staan en je lichaam zich ontspant. Je hebt een brede waarneming en bent alert. Je kunt makkelijk en snel reageren op wat er gebeurt.

“Je beste zelf” staat voor de houding die je op een bepaald moment het beste aan kunt nemen als je reageert op wat er gebeurt. Een algemeen beeld van je beste zelf ontstaat als je antwoord geeft op belangrijke vragen als: Wat wil ik zijn: zacht of hard; open of gesloten; ontspannen of gespannen; geduldig of ongeduldig; respectvol of disrespectvol; dankbaar of ondankbaar; iemand die anderen accepteert, of iemand die anderen veroordeelt; stabiel of labiel. Door naar een houding te zoeken, krijg je de houding. Door op zoek te gaan naar openheid word je open. Door op zoek te gaan naar zachtheid, word je zacht, et cetera. Sommige kanten van je beste zelf, zoals stabiliteit en respect verdienen het om altijd aandacht te krijgen, maar er zijn natuurlijk ook onderdelen die heel sterk aan de situatie gebonden zijn. Je beste zelf past zich aan aan de situatie. Soms ben je meegaand, soms neem je regie; soms ben je stil, soms heb je het hoogste woord; soms ben je uke, soms ben je nage.

Als het leven ons toelacht is het gemakkelijk om goed in ons vel te zitten en onze beste zelf te zijn, zonder er naar op zoek te zijn. Er hoeft echter niet veel te gebeuren of we worden ongeduldig of gaan anderen veroordelen. We zijn dan uit het lood geslagen. Dat is dan ook de reden dat we in de dojo oefenen “op zoek te zijn naar onze beste zelf”.

Vrede brengen

Aikido is niet vechten en niet vluchten (no fight or flight), maar blijven en spelen (stay and play). Dat betekent verantwoordelijkheid nemen (blijven) en levensvreugde en harmonie brengen (spelen), ofwel vrede brengen.

Aikido serieus beoefenen is vrede brengen.

Vrede is niet (alleen) de afwezigheid van vechten. Vrede brengen is het vermogen om harmonie te ‘veroorzaken’. Harmonie is niet slechts de afwezigheid van agressie en geweld en het ontstaat niet vanzelf. Het is iets anders dan balans. Dat ontstaat wel vanzelf. Balans is de resultante van wat gebeurt, wat er ook gebeurt. Vechten kan onderdeel zijn van een balans, maar wie vecht is nooit in harmonie.

Om dit te illustreren nemen we het beeld van een glas water. Als het glas in rust is, is het water in rust. Door het glas te bewegen, beweegt het water in het glas. Het zoekt zijn balans en kan over de rand van het glas heen gaan. Door een glas water voorzichtig te bewegen blijft het water op zijn plaats. Ook het leven kunnen we zo leven dat het water altijd op zijn plaats blijft, rustig, voorspelbaar, zonder onverwachte bewegingen, misschien een beetje saai. Als we niet bang zijn soms wat te morsen, zullen we het leven minder voorzichtig leven.

Hoe kunnen we voluit leven en toch zo min mogelijk morsen? We zetten in op harmonie en blijven in contact met de omgeving om te voelen hoe we het glas moeten houden zodat het water niet over de rand gaat wanneer we bewegen. Als we hier kundig in worden, kunnen we behoorlijk bewegen, zelfs het glas volledig ronddraaien, zonder er een een troep van te maken. We kunnen ook sneller de rust herstellen als anderen voor onrust zorgen.

Dat is aikido.

Aikido en leren

Aikido-lessen staan in het teken van leren, maar wat léér je eigenlijk tijdens de aikido-lessen?

Dat wat je leert hangt natuurlijk samen met wat een leraar en collega leerlingen tijdens een les aandragen, maar het wordt ook in grote mate bepaald door wat je zelf wílt leren (wat is je gerichtheid, wat laat je binnenkomen en wat niet). Willen we goed leren aikidoën, of willen we goed leren leven? Willen we technieken leren of willen we onszelf als mens ontwikkelen en werken aan de verbinding met onszelf, onze medemensen en ons universum?

Mijn voorkeur gaat uit naar keuze twee en daar probeer ik de lessen op in te richten. Dat levert naar mijn idee meer op en leidt bovendien tot een interessantere vorm van aikido. Mooie aikido wordt dan een cadeautje dat je krijgt voor je inspanningen op een hoger, breder niveau, tijdens de aikido-lessen, maar met name ook daarbuiten natuurlijk. Door de lessen aikido op deze manier te benaderen wordt de vraag “Wat is aikido?” minder interessant. De vragen “Wat is leven?” en “Wat is leren?”, worden belangrijker. Aikido wordt een middel, geen doel op zich.

Wat is leven? Leven is je verbonden voelen.

Wat is leren? Leren is een verandering aanbrengen in de manier waarop je verbonden bent. Leren kan vanzelf gaan, of je kunt het opzoeken, afdwingen als het ware. Leren vraagt een bereidheid om te veranderen; van je huidige zelf, naar een betere zelf. Hoe meer je bereid bent om te veranderen, hoe makkelijker je zult leren.

  • Iets leren betekent soms dat je kennis en/of kunde toevoegt aan jezelf. Je moet daarvoor accepteren dat je iets nog niet weet of kunt en je moet bereid zijn energie en tijd te investeren in het veranderingsproces. Als je nieuwsgierig bent gaat deze manier van leren vanzelf voor je.
  • Iets leren kan ook betekenen dat je iets moet veranderen in/aan jezelf. Je weet en kunt al iets, maar dat blijkt niet correct. Daarvoor moet je niet alleen accepteren dat je iets nog niet weet of kunt, je moet ook iets los laten. Dat vraagt een andere bereidheid en meestal meer tijd en energie dan de eerste vorm van leren. Bijleren is makkelijker dan afleren. Loslaten van gewoontes en veranderen van verbeelding is moeilijk, omdat het lijkt alsof we daardoor onze identiteit ter discussie stellen. Daar is enige moed voor nodig.

In onze maatschappij verstaan we onder leren vaak het toevoegen van kennis en kunde (het eerste pijltje). Op veel terreinen is dat correct, maar als het gaat om het leven, dan schiet deze manier van leren vaak tekort, met name als het vanzelfsprekende onderdelen van het leven betreft, zoals omgaan met onszelf en dierbaren en de opvoeding van kinderen. Levenslessen gaan vaak over een situatie op een nieuwe manier durven zien, om van daaruit op een andere manier tot actie over te gaan en het leven tegemoet te treden. Voor deze manier van leren is nieuwsgierig zijn niet genoeg. Je zult ook de wens en de durf moeten hebben om, indien nodig, verandering toe te laten. Om goed (samen) te leven is het belangrijk om bereid te zijn om je zienswijze en manier van doen steeds opnieuw te ondervragen en in te ruilen voor een andere zienswijze en een andere manier van doen als je daardoor beter (samen) kunt leven. Dat is een uitdaging.

Leren kan (dus) een lastig proces zijn. Om het overzichtelijker te maken wil ik voorstellen om drie onderdelen/stadia onderscheiden.

  1. Verkrijgen van een correcte verbeelding
  2. Verkrijgen van een correcte houding
  3. Verkrijgen van een correcte verhouding

Deze drie stadia hangen op een logische manier met elkaar samen. Een correcte verbeelding leidt (met enige oefening) tot een correcte houding, en een correcte houding leidt (met enige oefening) tot een correcte verhouding (met anderen en de wereld). Verbeelding, ook als die gaat over de verhouding, werkt altijd via de eigen houding in op de verhouding. Jouw verbeelding bepaalt namelijk alleen jouw houding, niet die van een ander. En het is jouw houding die onderdeel is van de verhouding, niet je verbeelding. “Op zoek gaan naar je beste zelf” is een manier om te werken aan een correcte verbeelding en een correcte houding.

Als een verhouding niet correct is, dan heeft dat altijd, indirect, te maken met een niet correcte verbeelding. Om te werken aan een correcte verhouding, kunnen we dus het best leren te kijken naar de verbeelding van de mensen die betrokken zijn.

Omdat onze verbeelding onze houding(en) en verhoudingen in ons leven bepaalt, is het belangrijk om een correcte verbeelding van de belangrijkste facetten van het leven te hebben. Onder “correcte verbeelding” versta ik dan een verbeelding die ons helpt in vrede te leven. Dat is, wat mij betreft, dan ook het belangrijkste wat we leren tijdens de aikido-lessen: een verbeelding en houding die ons helpen in vrede te leven en (daardoor) vrede in de wereld te brengen. (Zie ook het artikel over vrede brengen)

Zijn voor doeners

Zijn en doen zijn twee zijden van dezelfde medaille, namelijk: het leven. Het hebben van een juist idee over deze twee begrippen kan helpen om gezond te leven. Het beoefenen van aikido kan hierbij helpen.

Doen betekent actief bezig zijn. Zijn is waarnemen, ervaren, verbinding voelen. Zijn en doen zijn niet te scheiden, overlappen elkaar en hebben elkaar nodig. Als mens kun je niet iets doen zonder te zijn. Je kunt ook niet zijn zonder iets te doen. Zolang je leeft, doe je iets. Je lichaam doet ten slotte van alles vanzelf. Als mens kun je echter zozeer opgaan in iets doen, dat je vergeet te zijn. Je vergeet je verbondenheid. Zijn kun je, bij wijze van spreken, zien als een activiteit op zich. Als je erg hebt in je zijn noemen we dat bewust-zijn. Het is niet vanzelfsprekend om erg te hebben in je zijn als je actief bezig bent. Je gaat dan op in wat je doet en bent vaak gericht op wat je wilt bereiken in de toekomst. Door even “niets” te doen kun je je weer bewust worden van het moment, van je zijn, door het waar te nemen. Dat doe je bijvoorbeeld tijdens een meditatie. Let op: ‘bewust worden’ is hier uitdrukkelijk niet bedoeld als overdenken, want denken is een activiteit. Niets doen is vooral ook niet nadenken.

Doen en zijn hebben belangrijke invloed op je gezondheid en je relaties. Te veel aandacht voor doen, in de zin van iets willen bereiken, kan negatieve gevolgen hebben voor zowel je gezondheid als je relaties. Er is natuurlijk niks verkeerds aan iets willen bereiken, maar als dat ten koste gaat van je aanwezigheid op dit moment, dan is het logisch dat je belangrijke signalen mist vanuit je directe omgeving. Dat kan dramatische gevolgen hebben. Je kunt bijvoorbveeld onder een auto terecht komen of je echtgenoot kan op zoek gaan naar aandacht buiten het huwelijk. Te weinig aandacht voor je medemensen, zoals je vrouw, kinderen en collega’s, kan leiden tot slechte relaties met hen. Te weinig aandacht voor jezelf kan leiden tot een slechte gezondheid, zowel fysiek als mentaal. Goede relaties en goede gezondheid vragen dus om aandacht, om zijn. Maar alleen aandacht is natuurlijk niet voldoende. Aandacht behoort zich te vertalen naar een activiteit, iets doen. Alleen een goede mix van aandacht en actie houdt relaties en het lichaam gezond. Deze mix kan binnen relaties allerlei vormen aannemen: aanraken, spelen, dansen, kletsen, samenwerken, masseren, seks of gewoon stille aanwezigheid. De aandacht die het lichaam gezond maakt kan ook allerlei vormen aannemen. Zelfs bewust ademhalen en niets doen horen daarbij.

Wanneer doen en zijn op een gezonde manier samengaan, relativeert dit hetgeen je wilt bereiken. Het doel in de toekomst is niet langer het enige dat telt. Wanneer iets of iemand in het moment om aandacht vraagt, zul je dat waarnemen en zul je daar op een natuurlijke manier op reageren. Het kan zijn dat dit je plannen voor de toekomst, datgene wat je wilt bereiken, verandert, zonder dat je dit als een teleurstelling ervaart. Uiteindelijk zul je merken dat je minder dringend iets wilt gaan bereiken, maar dat je wel ideeën hebt over wat er kan gebeuren. Je blijft ontspannen, ook als je actief bezig bent.

Sommige mensen hebben meer behoefte aan actie, aan iets doen, dan anderen. Wanneer je je natuurlijke impulsen combineert met bewust zijn, dan zit er een automatische rem en sturing op je activiteiten. Je hebt aandacht voor wat aandacht vraagt.

Vraag en antwoord

Vraag: Hoe breng ik doen en zijn in evenwicht? Hoe kan ik in de thuispraktijk oefenen?
Antwoord: Zijn oefen je door waar te nemen (zonder woorden): je eigen lichaam, de mensen om je heen, de ruimte waar je bent. Ervaar de verbinding met jezelf, de ander, het universum. Als je dit op een goede manier doet, merk je dat je ontspant. Dit kun je ook omdraaien. Door te ontspannen zul je meer zijn. Aikido-oefeningen kunnen je helpen om zijn en doen op een goede manier af te stemmen. Doe zo vaak je wilt, bijvoorbeeld elke dag, enkele akido-oefeningen.

Vraag: kan ik ook zijn tijdens het doen of moet ik echt minder doen om meer te zijn?
Antwoord: Wanneer je te sterk doelgericht bezig bent, als dat al je aandacht vraagt, moet je inderdaad minder doen om meer te zijn. Dus, zolang je ontspannen kunt blijven met aandacht in het nu, kun je doen wat je wilt. In het nu zijn hoeft in principe geen enkele rem te zetten op de hoeveelheid werk die je verzet. Sterker nog: wanneer je ontspannen kunt blijven kun je vaak meer werk verzetten.

Vraag: Zit zijn vooral in meditatie, bv elke dag een half uur of is zijn in alles?
Antwoord: Je kunt niet niet-zijn. Meditatie is zoveel mogelijk niets doen zodat er alleen zijn, waarneming, overblijft. Een correcte houding vergroot je mogelijkheden om waar te nemen, om open te zijn, om bewust te zijn. Door te mediteren in een correcte houding leert je wezen, je zijn, dat het er mag zijn ook al doe je niks, ben je niks aan het bereiken. Mediteer elke dag als daar ruimte voor is. Probeer een minimum van 20 minuten aan te houden. Er is geen maximum, maar twee keer 20 minuten of een keer een uur is al een flinke tijd.

Theorie van het leven: Stap voor stap (verleden, nu, toekomst)

Het idee dat we hebben over het leven bepaalt voor een groot deel hoe we leven. Dit geldt ook voor onze ideeën over verleden en toekomst. Goed beschouwd is er alleen het nu. Het verleden is geweest, de toekomst is er nog niet. Er is alleen nu. We creëren in ons brein ideeën en beelden van verleden en toekomst en leven alsof verleden en toekomst werkelijk bestaan. Dit geeft ons een beeld van wie wij zijn en perspectief voor handelen.

Het beeld dat wij hebben van het verleden en de toekomst verdient onze aandacht. Onze ervaringen uit het verleden kunnen waardevol zijn om ons leven richting te geven en om op de juiste manier te handelen. Te veel aandacht schenken aan het verleden kan resulteren in te weinig aandacht voor het heden en de toekomst. Een te duidelijk doel stellen dat (te) ver in de toekomst ligt, heeft ook zijn risico’s. Mogelijk heb je hierdoor (te) weinig aandacht voor dingen die niet bijdragen aan het bereiken van je doel, zoals aandacht voor mensen in je omgeving. Of misschien zie je deze mensen zelfs als obstakel op weg naar je doel. Een ander risico bij doelen die ver in de toekomst liggen is, dat de lat gemakkelijk te hoog wordt gelegd. Teleurstelling is dan het resultaat, ondanks al het harde werken.

Gezond en bewust leven betekent je voorbereiden op wat kan komen door je voor te stellen welke richtingen je levenslijn op kan gaan en welke zijpaden daarbij mogelijk zijn. (Zie ook artikel over lijndenken.) Op deze mogelijkheden kun je je voorbereiden. Vervolgens leef je je leven stap voor stap, zover je dat kunt overzien. Bij iedere stap kunnen er mogelijke zijpaden afvallen die er niet meer toe doen. Dit is denken in lijnen (mogelijkheden) i.p.v. in punten (doelen). Dat is een fundamenteel andere benadering.

Je levenslijn ontwikkelt zich en krijgt vorm. Afhankelijk van de ervaringen die je hebt zul je betekenis geven aan je verleden. Je verleden kan dus veranderen. Dit kan op zijn beurt effect hebben op stappen die je neemt richting de toekomst. Toekomst en verleden beïnvloeden elkaar steeds opnieuw. Je levenslijn (verleden en toekomst) is steeds aan verandering onderhevig.

Yoshigasaki sensei heeft ons een manier gegeven om in het nu te zijn: Ga in verbeelding naar de toekomst over een seconde en kom terug naar het nu. (You come back from the future.) Verschillende oefeningen die we al doen kunnen we op deze manier inzetten: Op de tenen en terug. In seiza, openen en sluiten.

(Dit is een onderdeel van de life-theory van Yoshigasaki sensei, geschreven in mijn eigen woorden, uitgebreid met eigen inzichten.)

Theorie van het leven: Een juiste lichaamshouding

Wat is een goede, juiste houding? Kun je dat alleen zien, of kun je daar ook iets zinnigs over zeggen? Ja, dat kan. Yoshigasaki sensei heeft er uitgebreid bij stilgestaan tijden het zomerseminar in St Michielsgestel.

Een goede houding wordt bereikt wanneer hoofd, ruggenwervels, schouderbladen en bekken goed verbonden zijn om het lichaam stabiliteit te geven. Hoofd en ruggenwervels kunnen daarbij los van de schouderbladen bewegen. Die zitten niet aan elkaar vast. D.m.v. oefeningen geven we hier aandacht aan en houden/maken we het lichaam soepel.

Een stevige houding wordt bereikt door te leren de schouderbladen op zijn plek te houden. Wanneer iemand rechtop staat en je test (= zacht duwen) tegen de heup zal iemand altijd stevig aanvoelen. Wanneer je tegen de schouder test is dit niet vanzelfsprekend stevig. De spieren tussen schouders en bekken moeten deze stabiliteit verzorgen.

De schouderbladen zijn verbonden met de armen. De manier waarop we de armen bewegen in coördinatie met de schouderbladen bepaalt mede onze stabiliteit. Wanneer we de spieren tussen schouders en nek te veel aanspannen, vermindert dat onze stabiliteit. De schouders moeten niet opgetrokken zijn, maar ontspannen “hangen”, ook als we onze armen omhoog steken.

Het bekken is verbonden met de benen. D.m.v. rek-oefeningen kunnen we het bekken openen en onze mogelijkheden vergroten om soepel te (blijven) bewegen.

Theorie van het leven: Lijnen en punten

Dit artikel beschrijft een onderdeel van de life-theory van Yoshigasaki sensei, geschreven in mijn eigen woorden, aangevuld met eigen inzichten.

Er is een groot verschil tussen denken in lijnen en het denken in punten. Denken in punten geeft eenduidige richting, duidelijkheid en structuur. Je weet (denkt te weten) waar je aan toe bent. Denken in punten past echter niet bij het leven. Het leven ís niet duidelijk. Je weet niet zeker of je een bepaald doel zult bereiken. Als je kost wat kost een bepaald doel wilt bereiken in je leven, zul je datgene wat op je pad komt zien als een obstakel dat in de weg staat. De duidelijkheid en structuur die iemand beleeft in zijn leven zijn vaak erg persoonlijk en staan goed contact tussen mensen vaak in de weg.

Het leven bestaat niet uit punten. Het is er geen optelsom van. Om het leven te begrijpen kun je beter in lijnen denken. Een lijn is geen optelsom van punten. Je weet niet waar de lijn je brengen zal. Als we het leven zien in lijnen dan is de ontmoeting tussen mensen een ontmoeting van lijnen die contact maken in plaats van objecten die zich tot elkaar aangetrokken voelen of met elkaar botsen. Een punt is zwart-wit, wel of niet, aardig of onaardig. Een lijn werkt niet met contrasten, reageert op wat het tegenkomt, kan van vorm veranderen.

De belangrijkste reden dat de meeste mensen in het Westen, en langzaamaan over de hele wereld, in punten denken komt omdat we ons leven afhankelijk hebben gemaakt van materie. Het gedrag van materie is wel te begrijpen door in punten te denken. Door in punten te denken hebben we geleerd dat we materie (tot op zekere hoogte) kunnen beheersen. Dat heeft ons veel macht en welvaart gebracht. Dit puntdenken en het idee te willen controleren en beheersen passen we ook toe op het leven. We denken dat we ook het leven kunnen controleren. Dat dit vaak ten koste gaat van de kwaliteit van leven wordt steeds duidelijker. Het feit dat machines en materie het leven aangenamer en lichter kunnen maken betekent nog niet dat het leven ook meer kwaliteit krijgt. Denken dat meer controle op het leven leidt tot meer kwaliteit van het leven is een misverstand met grote gevolgen. Je kunt het gedrag van mensen, dieren en planten niet begrijpen, laat staan controleren door in punten te denken. Puntdenken maakt dat ons brein zich focust en zichzelf vastzet. Het creëert conflicten, machtsmisbruik en onbegrip. Lijndenken geeft ruimte aan creativiteit en harmonie. Het creëert in wezen harmonie.

Onze maatschappij wordt gedomineerd door puntdenken, machinedenken en controledenken. We zijn er mee opgegroeid. Ons handelen wordt er door gestuurd. Lijndenken doen we echter ook, bijvoorbeeld als we ontspannen en zonder teveel te willen, maar met aandacht in de tuin werken, lekker koken, goed contact maken met een ander, iemand verzorgen, knuffelen, vrijen, mooie dingen maken. Wanneer we meer en meer in lijnen leren denken kunnen we ons leven meer en meer kwaliteit geven. Er zijn meerdere manieren om lijndenken te ontwikkelen. Één daarvan is aikido, mits we het op de juiste manier beoefenen.